Jak już zostało powiedziane Prus pokazuje Egipt w momencie nie jego świetności, lecz upadku. Upada dwudziesta dynastia faraonów, a zwycięstwo zyskuje kasta kapłańska. W tekście narrator wskazuje nam na następujące przyczyny zaistniałego stanu rzeczy:
• Wyniszczenie kraju spowodowane wojnami • Niejednolitość etniczna państwa • Narastająca walka o władzę pomiędzy faraonem i kapłanami • Wyzysk i ciężka sytuacja materialna ludu. • Rosnąca potęga Fenicjan
- klp.pl bez reklam, 30 dni tylko 1,23 zł. Zamów teraz!
Chłopi – dla Prusa kwestia chłopska zawsze miała szczególne znaczenie. Wyraz swego zainteresowania tym problemem dał również w „Faraonie”. Lud przedstawiony jest jako warstwa niewykształcona, zacofana oraz wyzyskiwana. To na niej właśnie ciąży obowiązek utrzymania klasy rządzącej. Sami cierpią niedolę i głód, by zaspokoić potrzeby władzy. W tekście dowodów ciemiężenia chłopów jest bardzo wiele. Wystarczy wspomnieć chociażby chłopa pracującego dziesięć lat przy kopaniu kanału. Obiecano mu wolność, a jedyne, co go spotkało to śmierć (popełnił samobójstwo, gdyż kanał zakopano pozbawiając go tym samym sensu życia). Innym przykładem jest chociażby opis katowania chłopów podczas ściągania z nich podatków w posiadłościach dzierżawionych przez Dragona. Z tym obrazem kontrastuje sposób życia elity rządzącej. Faraonowie i kapłani otoczeni są przepychem, czego nie kryją.
Istotnym elementem jest wspomniana wzrastające znaczenie Fenicjan. Dzięki pożyczkom, których udzielają na dogodnych dla siebie warunkach, zdobywają ziemię egipska, a co więcej gnębią okrutnie tych, którzy są ich dłużnikami. Lichwiarstwo jest głównym zajęciem tej nacji. Warto wspomnieć, że ich przedstawiciele – Dragon, Hirama czy Rabsun, zaczynają wywierać wpływ na politykę zagraniczna państwa egipskiego.
Wersja do druku 
Wyślij znajomemu 
Popraw/rozbuduj artykuł
