Recenzja filmu „Faraon”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
W dniu 11 marca 1966 roku odbyła się premiera „Faraona” – adaptacji jednej z najwybitniejszych powieści Bolesława Prusa w reżyserii Jerzego Kawalerowicza. Chociaż od premiery filmu minęło już ponad czterdzieści lat, cieszy się on niesłabnącą popularności i zaliczany jest do klasyki polskiego kina, a w rankingu, przeprowadzonym z okazji stulecia polskiego kina, został uznany za najlepszy film historyczno-kostiumowy.

Już pierwsza scena filmu przenosi widza w czasy starożytnego Egiptu, zarysowując podłoże konfliktu między młodym następcą tronu, Ramzesem XIII a kapłanem Herhorem. Książę wyrusza wraz ze swoją armią na manewry wojskowe, lecz pochód zatrzymuje się przed dwoma skarabeuszami, uważanymi w Egipcie za święte wizerunki boga słońca, Amona. Wbrew woli młodzieńca kapłan wydaje rozkaz zasypania pobliskiego kanały, aby wojsko mogło ominąć święte żuki. Rozgoryczony i bezsilny wobec władzy Herhora, Ramzes udaje się na samotny spacer, podczas którego poznaje piękną Żydówkę, Sarę i zakochuje się w niej od pierwszego wejrzenia.

Główny wątek filmu skupia się na sporze między Ramzesem XIII a egipskimi kapłanami. Młody następca tronu dostrzega, że ich władza jest nieograniczona i podejmuje bezowocną w skutkach walkę z najwyższym kapłanem, Herhorem. Ten – mając świadomość, że inteligentny młodzieniec stanowi zagrożenie dla jego wpływów – stara się pozbawić go tronu. Równolegle widz śledzi dzieje miłości Sary i Ramzesa, których związek zostaje potępiony przez kapłanów i królową.

Film Kawalerowicza jest wierną ekranizacją powieści Prusa i dziełem iście monumentalnym jak na czasy, w których powstał. Twórcy adaptacji zadbali o szczegóły, a zdjęcia kręcone były w Polce, na pustyni Kyzył-Kum i w Afryce. W scenie buntu przeciwko kapłanom wykorzystano prawdziwe zaćmienie słońca. Stonowane barwy, jakie wykorzystał Kawalerowicz do przedstawienia dawnego Egiptu, nadają filmowi charakter monochromatyczny.

Na uwagę zasługuje również bardzo dobra obsada ról i kreacja Jana Zelnika jako Ramzesa XIII, który doskonale odzwierciedlił osobowość młodego następcy tronu. Dodatkowym walorem adaptacji są wartka akcja oraz wielowątkowość, łącząca elementy romansu, społecznej intrygi i zbrodni.

„Faraon” Kawalerowicza został również doceniony na arenie światowej i otrzymał nominację do Oscara za najlepszy film nieanglojęzyczny. Film jest godny polecenia i powinien obejrzeć go każdy, kto interesuje się historią starożytnego Egiptu, traktując go jednak bardziej jako ciekawostkę niż źródło wiedzy historycznej, ponieważ Kawalerowicz, wzorując się na powieści Prusa, nie uniknął pewnych nieścisłości, wynikających z pomyłki pisarza, który rozpad państwa egipskiego błędnie powiązał z Ramzesem XIII a nie – jak wykazują badania historyczne – z Ramzesem XI.

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Egipt – realizacja podstawowych autorytetów Prusa
2  Faraon a prawda historyczna
3  Czas i miejsce akcji



Komentarze
artykuł / utwór: Recenzja filmu „Faraon”







    Tagi: